۱- استادیار گروه اقتصاد دانشگاه رازی کرمانشاه، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی
۲- . دانشیار گروه اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشکده اقتصاد
۳- استادیار گروه اقتصاد، دانشگاه رازی کرمانشاه، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی
۴- کارشناسی ارشد اقتصاد، دانشگاه رازی کرمانشاه، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی
چکیده: (۹۶۳۸ مشاهده)
تحقق اقتصاد دانشمحور، یک نیاز اساسی برای کشورهای در حال توسعه به شمار میآید. در این الگوی اقتصادی، نقش دانش به عنوان اصلیترین عامل در بهبود بهرهوری، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین مساله اصلی این مقاله آن است که در شرایطی که مناسبات اقتصادی جهان بر اساس الگوی اقتصاد دانشمحور است، الگوی اقتصاد منبع محور و متکی به درآمدهای نفتی، بدون توجه به تولید و بهرهوری، مشکل گشای اقتصاد ایران نمیباشد. با توجه به ضرورت اقتصادی کشور برای حرکت از اقتصاد متکی بر درآمدهای نفتی به سمت اقتصاد دانشمحور، این مقاله ارتباط بین نحوه هزینهکرد درآمدهای نفتی و بهرهوری و تحقق اقتصاد دانشمحور را بررسی مینماید.
در عصر همۀ الگوهای تولید پیشین، دانش یکی از عوامل تولید و بهرهوری بود اما هرگز مهمترین عامل تولید نبود ولی در عصر اقتصاد دانش بنیان، دانش به مهمترین عامل تولید و بهبود بهرهوری تبدیل شده و به عبارت دیگر، نقش دانش در ارتقاء بهرهوری در عصر اقتصاد دانش محور از لحاظ شدت تأثیر و اهمیت کلیدی آن، بسیار افزایش یافته است. بنابراین شایسته است که دانش و عوامل مؤثر بر تأثیر درآمدهای رانتی بر ساختار انگیزشی خلق دانش و نوع و راستای دانش تولید شده در جامعه، بررسی شود.
این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی به تعریف وبررسی ویژگیهای اقتصاد دانشمحور پرداخته و موانعی را که ساختار هزینه کردن درآمدهای نفتی در مسیر تحقق اقتصاد دانشمحور ایجاد میکند، مورد بررسی قرار میدهد. یافتۀ این مقاله عبارت است از: نحوه هزینه کردن درآمدهای رانتی، از طریق ساختار نظام پاداشدهی و راستای دانش، اقتصاد ایران را به سمت تولید دانش غیر مولد و به تبع آن نرخ پایین بهرهوری به پیش میراند و با ممانعت از خلق دانشهای مولد، مانع از تحقق اقتصاد دانشمحور در ایران میشود.
نوع مقاله:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
B52 - Institutional; Evolutionary|B5 - Current Heterodox Approaches دریافت: 1392/4/30 | ویرایش نهایی: 1394/11/14 | پذیرش: 1392/10/9 | انتشار: 1394/11/1