دانشگاه تربیت مدرس پژوهش ها و چشم اندازهای اقتصادی 3115-9168 20 3 2020 08 22 Investigating the Factors Affecting Undernourishment in Iran: an Application of the ARDL Model بررسی عوامل مؤثر بر سوءتغذیه در ایران: کاربرد رهیافت خود رگرسیو با وقفه‌های گسترده 189 208 13469 FA حسن آزرم دانشجوی دکتری بخش اقتصاد کشاورزی- دانشکده کشاورزی- دانشگاه شیراز محمد حسن طرازکار استادیار بخش اقتصاد کشاورزی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز Journal Article The aim of this study is to examine the factors affecting undernourishment in Iran during 1994-2015. To this end, bound test in Auto Regressive Distributive Lag (ARDL) approach is used to check the co-integration of the variables under study. Results reveal that faster economic growth leads to larger improvements in undernourishment rates. Therefore, increased economic growth can accelerate the effects of food policies aimed at reducing undernourishment. In addition, net official development assistance can reduce undernourishment. Moreover, unemployment rate and children proportion have positive effects on the undernourishment in short- and long-run. Accordingly, 1% increase in both unemployment rate and children proportion lead to 0.26% and 0.1% growth in undernourishment, respectively. Hence, improvement of business environment by increasing sustainable employment can reduce the annual undernourishment rates in Iran. On the contrary, the per capita health expenditure in both short- and long-term has no significant effect on reducing undernourishment in Iran. It seems that one of the possible reasons for ineffectiveness of per capita health expenditure on reducing undernourishment is the misallocation of health expenditure in the country. Therefore, the amount and orientation of health expenditure should be revised. <em><span>هدف اصلی این مطالعه، بررسی عوامل مؤثر بر سوءتغذیه در ایران است. برای رسیدن به این هدف، از داده‌های دوره 1994 الی 2015 استفاده شد. همجمعی میان متغیرها، از طریق آزمون کرانه رهیافت خود رگرسیو با وقفه­های گسترده (</span></em><em><span dir="LTR"><span>ARDL</span></em><em><span>) تحلیل شد. نتایج مطالعه، نشان داد که افزایش رشد اقتصادی، به کاهش سوءتغذیه در ایران منجر می­شود. بنابراین، افزایش رشد اقتصادی می‌تواند موجب تسریع تأثیرگذاری سیاست‌های غذایی در کاهش سوءتغذیه شود. علاوه بر رشد اقتصادی، خالص کمک­­های رسمی جهت توسعه نیز از جمله عوامل مؤثر در کاهش سوءتغذیه در ایران است. همچنین، نرخ بیکاری و نسبت جمعیتی کودکان، اثر مثبتی بر سوءتغذیه در ایران دارد. بر این اساس، یک درصد افزایش در نرخ بیکاری و نسبت جمعیتی کودکان به ترتیب، به 26/0 و 1/0 درصد رشد در سوءتغذیه منجر می‌شود. بنابراین، بهبود فضای کسب و کار می‌تواند با افزایش اشتغال پایدار، نرخ سالانه سوءتغذیه در ایران را کاهش دهد</span></em><em><span dir="LTR"><span>.</span></em><em><span> در مقابل، ضریب متغیر </span></em><em><span>میزان </span></em><em><span>مخارج بهداشتی سرانه، هم در کوتاه­مدت و هم در بلندمدت، تأثیر معنی‌داری بر کاهش سوءتغذیه در ایران ندارد. به نظر می­رسد، یکی از دلایل احتمالی تأثیرگذار نبودن میزان مخارج بهداشتی سرانه بر کاهش سوءتغذیه، عدم تخصیص هزینه‌های بهداشتی در جهت کاهش سوءتغذیه در کشور است. لذا، میزان و جهت‌گیری هزینه‌های بهداشتی می‌باید مورد بازنگری قرار گیرد. </span></em> https://ecor.modares.ac.ir/article_13469_61b5c68987f9713756fcddf407618e52.pdf