دانشگاه تربیت مدرس پژوهش ها و چشم اندازهای اقتصادی 3115-9168 20 3 2020 08 22 Estimating Capital Flight and Its Determinants in Iran with a New Approach برآورد فرار سرمایه و عوامل مؤثر بر آن در ایران با رویکردی جدید (طی سال‎های 1397-1355) 79 110 13465 FA نعیم شکری دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس مرتضی سحاب خدامرادی عضو هیئت علمی گروه اقتصاد دانشگاه رازی Journal Article This study aims to measure magnitude of capital flight from Iran by employing Ndikumana and Boyce (2003) method during the period 1976-2018. In order to check the existence of long-run relationship between capital flight and its determinants, it applies the Bounds Testing Approach developed by Pesaran et al (2001) within a general-to-specific econometrics methodology. Then, it applies the Autoregressive Distributed Lags approach to estimate the short run and long run behavior of capital flight from Iran. The results show that capital flight has high records during the first years of the Islamic revolution and the eight-year war between Iraq and Iran, so that the highest capital flight (141.1 billion dollars) has been estimated for 1979-1980 fiscal year. In addition, the findings indicate that the highest and lowest capital flights have been estimated in 2011 and 1997, respectively. In recent years, capital flight has been increasing due to sharp exchange rate fluctuations. Moreover, increases in inflation and the government fiscal deficit significantly contribute to capital flight and the increase in net foreign exchange reserves reduces the capital flight. این مطالعه، ابتدا با به کارگیری یکی از کارآمدترین روش‌های محاسبه فرار سرمایه که توسط دیکومانا و بویس معرفی شده، به برآورد حجم فرار سرمایه در ایران طی دوره 1397-1355 می‌پردازد، سپس جهت تأیید وجود یک رابطه تعادلی بلندمدت بین فرار سرمایه و عوامل مؤثر بر آن، رویکرد آزمون کرانه‎ها را که توسط پسران و همکاران بسط یافته، با پیروی از متدولوژی اقتصاد سنجی کل به جزء، مورد استفاده قرار می‌دهد. پس از تأیید وجود چنین رابطه‌ای، با به‌کارگیری روش ARDL، به تخمین پارامترهای بلندمدت و کوتاه‌مدت آن می‌پردازد. روش مذکور، صرف نظر از اینکه متغیرهای تحت بررسی انباشته از درجه یک یا صفر باشد، امکان استنباط‌های آماری بر پارامترهای بلندمدت و کوتاه‌مدت را فراهم می‌سازد. مروری بر نتایج به دست آمده، نشان می‌دهد که طی سال‌های اولیه انقلاب و جنگ، فرار سرمایه رقم قابل توجهی داشته است؛ به طوری که سال 1358 با حجم 110/14 میلیارد دلار فرار سرمایه، رقم بالایی را در این دوران به خود اختصاص داده است. همچنین نتایج پژوهش، حاکی از آن است که بیشترین میزان فرار سرمایه در دوره مورد بررسی، مربوط به سال 1390 و کمترین میزان، مربوط به سال 1376 است و روند فرار سرمایه در سال‎های اخیر با توجه به نوسانات شدید ارزی، سیر صعودی داشته است. یافته‌های اقتصادسنجی، نشان می‌دهد که بین فرار سرمایه و افزایش کسری بودجه دولت و تورم، رابطه مثبت وجود داشته و افزایش در خالص ذخایر ارزی خارجی، کاهش فرار سرمایه را به دنبال داشته است.

https://ecor.modares.ac.ir/article_13465_2b8ed17fbe7858c641d55ca03eb8ace3.pdf