دانشگاه تربیت مدرس پژوهش ها و چشم اندازهای اقتصادی 3115-9168 9 4 2010 02 20 Effect of Higher Education on Economic Growth in Iran بررسی تأثیر به کارگیری دانش آموختگان آموزش عالی بر رشد اقتصادی ایران 13209 FA مجتبی الماسی گروه اقتصاد دانشگاه رازی کرمانشاه کیومرث سهیلی گروه اقتصاد دانشگاه رازی کرمانشاه اصغر سپهبان قره بابا دانشگاه رازی کرمانشاه Journal Article There are many factors affecting economic growth. Based on the literature, the effects of these factors such as higher education are mainly examined using endogenous economic growth theories. Various theoretical models are used to estimate the relation among variables affecting economic growth. This paper investigates the effects of higher education human capital on the economic growth in Iran using the endogenous growth models. The specified model includes human capital, physical investment and foreign debt which are identified as the main determinants of economic growth in Iran. Two dummy variables are included in the model in order to represent the effects of Islamic revolution and imposed war. The Johnson five steps approach is employed to estimate the empirical model. The results confirm that higher education human capital has a relatively large and statistically significant effect on the economic growth in Iran. It is found that the growth elasticity of higher education human capital is larger than the growth impact of physical capital investment. So, in order to obtain a high rate of economic growth in the country, investment in higher education human capital must be increased. Moreover, based on the findings, it is recommended that the investment should be made using domestic saving instead of financing abroad. عوامل متعددی بر رشد اقتصادی یک کشور موثر هستند. بر اساس نظریه های ارائه شده توسط اقتصاددانان، مدل های مختلفی برای کمی سازی ارتباط بین متغیرهای تأثیرگذار بر رشد اقتصادی طراحی شده است. یکی از این الگوها مدل های رشد درون زا می باشند که در این تحقیق مورد استفاده قرار می گیرند. در مدل رشد درونزای مورد استفاده در این تحقیق، رشد اقتصادی ایران به عنوان یک متغیر درونزا معرفی گردیده که تابعی از سرمایه گذاری در نیروی انسانی، سرمایه گذاری فیزیکی و بدهی های خارجی است. پیروزی انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی، به عنوان متغیرهای موهومی دراین مدل لحاظ شده است. مدل طراحی شده در این مقاله با استفاده از روش پنج مرحله ای یوهانسن برآورد شده است. نتایج حاصله از به کار گیری این مدل گویای آن است که در بلندمدت تأثیرپذیری متغیر رشد از متغیر سرمایۀ انسانی به مراتب بیشتر از سرمایۀ فیزیکی است. جهت دستیابی به یک نرخ رشد اقتصادی بالا پیشنهاد می شود سرمایه گذاری در نیروی انسانی شدیداً توسعه یابد. علاوه بر آن لازم است که سرمایه گذاری در سرمایه های فیزیکی نیز گسترش پیدا کند. همچنین توصیه می شود جهت سرمایه گذاری در سرمایه های فیزیکی به جای جذب سرمایه های خارجی و دریافت وام از خارج، از پس اندازهای داخلی استفاده شود. https://ecor.modares.ac.ir/article_13209_26a95b3bf6c0fa4ba909250facfb5ae9.pdf